21 juli 2024

er was een tijd dat ik meer schreef. in notitieboeken, online. er was eens livejournal. 

livejournal maakte plaats voor blogger. dat was anders. minder fragmentarisch, minder nu. mijn livejournal berichten waren impulsief en een beetje geheim omdat ik zelf kon kiezen wie er mee mocht lezen. de berichten op mijn eerste blogspot-blog gingen alleen over lezen, en boeken. ik was minder aanwezig, misschien omdat schrijven op dit platform minder verborgen voelde. niet langer in een grot. minstens eens in de twee weken plaatste ik een blogpost over iets dat ik had gelezen. 

onlangs begon ik me af te vragen waarom mijn schrijfgedrag is veranderd, waarom ik ben gestopt met bloggen. die vraag was symbolisch. ik hoefde er niet lang over na te denken: ik deed het mezelf aan door mijn tijd in andere dingen te steken. andere interesses. ik vind nu: ik leidde mezelf af.

af-leiden. wegleiden.

zeven jaar geleden begon ik te tekenen, & te experimenteren met allerlei soorten verf. beeldende dingen. ik denk dat ik verandering nodig had en dat deze verandering de meest haalbare was, in ieder geval zo voelde. een aantal jaren later verhuisde ik, maar alsnog/ wederom werd ik omringd door doeners, terwijl ik een denker/ dromer ben. kortom: ik liet mijn lezen en schrijven los en daarmee ook mezelf.

vorig jaar ging ik ineens piano spelen.
dit jaar een pluktuin.

en maar zeuren dat ik het schrijven, het lezen zo mis.

*

ik weet dat als iets echt belangrijk voor je is, je er zo veel mogelijk tijd aan moet besteden. 
ik denk dat ik niet altijd begrijp hoe belangrijk mijn lezen en schrijven voor me is. ik beschouw het nu als een manier om mijn relatie met mezelf in stand te houden. maar het is meer dan dat.

ik ben nu zesendertig jaar oud en dat betekent dus dat ik ouder aan het worden ben. leeftijd speelt een rol in die zin dat een mens ervaringen opdoet. ik begrijp nu dat het niet vanzelfsprekend is dat schrijven een impuls is die aan een mens blijft trekken. 
eh. dat schrijf ik op en tegelijkertijd weet ik dat ik niet weet of dat waar is.
ik bedoel: ik denk dat iedereen die impuls kent, dat iedereen een passie ergens voor heeft, en dat het niet vanzelfsprekend is om daar naar te luisteren. om het niet te negeren. om jezelf niet af te leiden met andere dingen.

laat ik het zo opschrijven: schrijven is iets dat ik altijd doe. net als lezen. er hoort echter een bepaalde intensiteit bij die ik de laatste jaren niet kon opbrengen. ik was te moe van andere dingen om genoeg energie over te houden voor die intensiteit. dat houdt onder andere in dat ik niet in de gaten had waar mijn nieuwsgierigheid om vroeg.

ik nam mijn schetsboeken en aquarelverf serieuzer dan mijn (notitie)boeken. 

waarom dacht ik al die afleidingen nodig te zijn? waarom leidde ik mezelf af? en waarvan? lezen en schrijven? waarom? 

deze blogpost is een poging om iets weg te werken, of af te sluiten. bezweren, misschien. maar ik ben bang dat het een vorm van schrijven is die ik zal blijven herhalen. het is een poging naar mezelf toe te schrijven, mezelf te laten weten dat dit plaats vindt en dat het eerder plaats heeft gevonden. ik wil niet dat het nog een keer gebeurt maar meestal negeer ik de signalen, negeer de signalen, negeerde signalen. 

ik nam het niet serieus. het is een vorm van geweld. niet-schrijven is een vorm van zelfbeschadiging.

ik merk dat mijn schrijven en daarmee mijn denken (hierboven schreef ik ergens dat ik me afvroeg waarom ik ben gestopt met bloggen en ik wilde ook schrijven gestopt met denken maar dat moet hier staan. ik stopte mijn denkproces(sen) en zakte weg in een poel van onzin, een poel van niet-van-mij) — ik merk dat mijn schrijven en denken heel hard moeten werken om weer gevoel te krijgen voor hoe dat ook alweer ging, jaren terug.

maar het komt terug.

secret gardens

“the secret garden” (1993) is one of my favourite films. i love the idea of the garden as a symbol for our inner, most private and rich, selves.

(and the idea of sharing them. or not. is important to me as well.) 

i am wondering though, if i’m interested in gardens at all. i am interested in flowers. but when one is interested in flowers, one must be interested in flowery communities // and isn’t a garden just that? a community of plants. 

 * 

i have forever been trying to create space, a space. i’m not sure for whom. a space to share things — no, to gather things. let all the things i care about meet one another. 

(also just a space to not forget.) 

i always thought i needed something new, a new place to begin again. but i’ve decided i’m just going to use this space, this blog. a bit old-fashioned maybe, but other platforms/ social media just don’t work for me. modern life is too quick, there’s too much — i need slow, soft, quiet. i need nature and paints, and poetry (in all its forms and ways). 

i guess this is an introductory post. right in the middle of it all. 

(it’s summer, outside. not-the-right-flowers in bloom, the trees aren’t full yet. but it’s warm, not yet nine a clock in the morning but it’s warm. it’s lovely, a dream, but i also worry so hard about the summer that’s coming and all summers after this one. they seem to grow. i wish the world would calm down a bit.)

the poetry of space

i went to see the sea. it has been years since i saw the ocean and it’s been too long. i need empty horizons. it is so interesting how place and landscape work deeply into our being, soul even.

our relationship with landscape

how we don’t care about our surroundings equals us don’t caring about ourselves

/ but that’s not what i’ve been thinking about, lately.

i’ve been thinking about the sea a lot, the coast. our waddeneilanden. winds and clouds. their paths. seeing them come, watching their movements, development. shadows on water, waves.

the poetry of space.

all that ‘nothing’ that allows me to wander and wonder and watch. see.

it’s fields and oceans, for me.

when i wander around in my current surroundings i see so much destruction. i can’t imagine there’s less destruction near the coast, in the ocean, even though there seems to be less going on; everything is hidden beneath the waves, where air and land give way to water, salt or sweet, engulfed by another element.

but something about the immensity of the ocean, its currents and waves, its movements, its connection with the winds and the moon, makes it feel like a force that cannot be controlled, will not be controlled. and that gives me hope.

like the skies.

these are my homes.

*

i went to the sea and swam. well, barely, the waves were high and strong and i was mostly being tossed about but i was in the sea for a bit. it was heavenly.

i now miss the sea more than before. but that is ok. (i think.)