je jaren terug al aangetrokken voelen tot proza dat blijkbaar iets kent dat jij ook kent maar waar je geen besef van hebt. woorden die nog niet kunnen worden verbonden met het beleven; met het leven: met herinneringen en vandaag. met de beweging door dit bestaan.
nu aan de hand van een ander werken aan wat vertaalslag wordt genoemd. meer ruimte maar dat betekent: meer ruimte voor alles. voor verwarring en verlangens en twijfels. de twijfels zo immens. geen verbinding, geen duur. alles fragmentarisch. geen wonder dat het je ooit zo aantrok.
ik heb de laatste tijd het gevoel alsof ik op allerlei manieren uit het lood sta.
(josefine klougart, een van ons slaapt)
(enkele dagen geleden door haar land(schap) gereden maar gedurende de nacht en er was niets te zien, alleen maar snelweg. bovendien probeerde het lijf te slapen en je vocht heel hard omdat je wist dat dat niet ging lukken (denken vs gewoon doen waar je lijf om vraagt, het enorme gat tussen de twee).
alleen maar thuis willen zijn.
thuis komen terwijl de zon opkomt, vertraagd omdat witte wieven. overal slingers nattigheid. vegen oranjerood waar hoge bewolking de hemel bewoond.)
pas als ik ergens aan terugdenk krijg ik toegang tot wat er allemaal van mij zou moeten zijn.
(bang zijn voor het gebruik van dat woord. ik. te veel, altijd het gevoel dat er te veel van is.)
gepleisterde landschappen. de sneeuw herinnert zich alle wandelingen, je kunt je sporen niet uitwissen, de sneeuw vergeet niets, het lichaam vergeet niets. maar misschien is deze winter toch wel anders. deze winter stuift de sneeuw steeds op; het sneeuwde weer, en weer sneeuwde het. je kunt je niets herinneren, en toch twijfel je er niet aan dat er onder de sneeuw iets ligt wat je vergeten bent, iets wat je in het voorjaar terug zult vinden.
*
een week in de lucht en nu de kater van constante verwarring (/ het geestelijke reiken naar iemand die waarschijnlijk geen boodschap heeft gehad aan jouw afwezigheid). nu het afwerpen van wat werd aangetrokken. lichamelijke vermoeidheid houdt nog heel even het alledaagse op afstand maar zodra dat dreigt te wijken: bedolven raken onder. ijle lucht verdwijnt uit het lijf. nu is het weer een kwestie van proberen eerlijk te zijn. niet dat je dat eerder niet probeerde maar het was te veel, er waren te veel: te veel stemmen wensen vragen. en nee geen optie want is dat niet waarom je de hoogte in ging (niet voor je lol in ieder geval).
josefine klougart herlezen omdat plotseling de herinnering aan verwantschap. misschien. grote boeken die gelezen moeten worden even opzij. nu—
(streepjes in plaats van wat nog niet gezegd mag worden, durft te worden, kan worden.)
(nu het proza dat tegelijkertijd pijn doet & me draagt, vast houdt, dat begrijpt dat het inderdaad zo kan zijn: dit bestaan.)
*
gedachten rammelen, een thuis dat wankelt, het gezin. een thuis dat zich ontpopt als: iets anders dan een thuis. het rammelt. een plek die de hele tijd een andere plek is, in een ander licht; en dan de klap van de thuisloosheid, het lichaam dat dreigt de gedachten te verlaten, wat heb je dan nog over, je goede wil
daar sta je dan.
het idee van een thuis, ideeën sowieso; wat moet je ermee. je hebt er die meekomen, en je hebt er die niet meekomen. zo simpel is het. er komt geen bus om je op te halen, er wordt geen brug gebouwd, later. een toevallige vertraging, of een vertraging die niet zomaar toevallig is, het noodlottige van een bepaald soort aarzeling die ontstaat wanneer het lichaam of het bloed door het denken wordt uitgesteld, de gedachte dat je het misschien niet haalt. zij die meekwamen: en zij die niet meekwamen.
(zoals alles schuingedrukt: uit een van ons slaapt van josefine klougart)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten